door Jesse Boon | jun 9, 2018
De hond speelt regelmatig met andere honden, op een open plek in het bos. Vaak zijn ze met veel en is het één groot tumult. Er wordt gerend, geworsteld, gegromd, geduwd, gebeten en gesprongen. De een is sneller, de ander sterker, weer een ander lomper, brutaler,...
door Jesse Boon | mei 14, 2018
Ze speelt piano, haar hele leven al. Ze oefent volgens een ijzeren discipline. Veel, vaak, precies, technisch correct, altijd van blad. Ze speelt alle genres. Ze heeft verschillende docenten gehad, die allemaal zeer tevreden waren over haar vorderingen. Toch lukt haar...
door Jesse Boon | apr 12, 2018
Onlangs maakte iemand een filmpje van mij. Een portret. Het was een ongekunsteld, spontaan en menselijk filmpje. Niks ingestudeerd, niks opgepoetst, gewoon ik. Toen hij het filmpje mailde, heb ik een stil plekje opgezocht. Daar heb ik mezelf bekeken, met kromme tenen...
door Jesse Boon | feb 27, 2018
Het gebeurde ineens. Niemand had het aan zien komen. Scherpe woorden werden de volle theaterzaal in geslingerd en troffen genadeloos doel. Alle aanwezigen op dit feestje zaten in één klap rechtop. Wakker, alert. De schrik om het hart, de hakken in het zand, de vuisten...
door Jesse Boon | jan 28, 2018
De hond en ik maakten een wandeling door het bos, toen we plotseling gestremd werden door een ravage van bomen en takken. De westerstorm die over Nederland raasde, had precies op deze plek stevig voet aan de grond gekregen. Wortels staken de lucht in, stammen waren...
Recente reacties