door Jesse Boon | feb 17, 2026
Deze week luisterde ik naar de Publieke Tribune, een interviewprogramma van Coen Verbraak. Vier psychiaters spraken over hun eigen mentale worstelingen. Daar open over zijn, vertelden ze, was in de medische wereld nog steeds ‘not done’. Terwijl, zo werd geconstateerd,...
door Jesse Boon | jan 24, 2026
Vannacht lag ik wakker. Spoken vlogen in het rond. Soms, wanneer de dagen weinig ruimte laten, gebeurt me dat. Een soort donkere verwerkingsreis die weinig rust brengt, maar wel verlichting. De spoken fluisterden oorlogsdreiging, zorgen om mijn kinderen, financiële...
door Jesse Boon | okt 5, 2025
Tien dagen geleden overleed mijn vader. Aan een langdurig ziekbed kwam in alle hevigheid een einde. Hij had alles aangegrepen om zo lang mogelijk bij ons te blijven, maar kon uiteindelijk niet anders dan het hoofd laten rusten. Het afscheid was intens en verdrietig....
door Jesse Boon | okt 5, 2025
Afgelopen week zat ik tegenover iemand die een trui droeg waarop stond: Do Nothing Club. Kijkend naar die woorden, trok er opluchting door mijn lijf. Aha, dacht ik, dáár ben ik lid van. Wat is het toch heerlijk om ergens bij te horen. Mijn lijf tekende dit jaar...
door Jesse Boon | jan 3, 2025
Eens in de twee weken doe ik een inquiry met een fijne collega. Allebei twintig minuten. In die twintig minuten bereiken we een bepaald waarheidsniveau. Zij op haar poefje, ik op de mijne. Vanochtend was ik niet alleen getuige van haar onderzoek, maar ook van het...
Recente reacties