Husselen

Als kind wilde ik ’s avonds graag gehusseld worden. Ik verdween dan onder de deken en mijn vader was de husselaar: hij deed iets wat leek op roeren, kneden en mengen tegelijk. Als ik terugkijk naar dat spel, herken ik mijn behoefte om af en toe gereorganiseerd te worden. Mezelf opnieuw te verhouden, op te schudden of om te keren. Soms zat van mijn patronen en spanning. Soms even iemand anders willen zijn.

Ondersteboven
In mijn praktijk ga ik af en toe op mijn hoofd staan (sinds ik lang in India ben geweest, kan ik dat). Met cliënten sta ik vaak te schudden en ook op de dansvloer lukt het om te resetten. Te voelen dat alles beweegt, maar nog steeds bij elkaar hoort. En dat alles er anders uit kan zien als je jezelf als anders ervaart (ondersteboven bijvoorbeeld). Op vakantie gaan, kan ook helpen.

Koe
Zaterdag vertrekken we. Alles wat we nodig hebben, gaat in de bus. Voor ’t eerst voel ik niet de behoefte mezelf te vullen met nieuwe input. Ik voel dat ik liever wil husselen. Met andere ogen wil kijken naar alles wat al is. Zakken en herkauwen, net als een koe. Een beetje uit elkaar te vallen.

Chemie
Ook in de natuur werkt dat zo. Dat wat uitgewerkt is, of niet meer nodig, wordt in de aarde opgenomen. Schimmels en insecten trekken het in eindeloos veel deeltjes uit elkaar. Vreten het op en schijten het uit. Dat leidt tot chaos, luchtigheid, een andere chemie- en uiteindelijk tot vruchtbare grond. Een werking die alleen maar tijd nodig heeft, en respect. Niet mee bemoeien. Gewoon laten husselen.

Ondergronds
De komende weken ga ik dus ondergronds. Ik stel mezelf geen doel- behalve levend terugkeren. Ik neem boeken mee die ik graag opnieuw wil lezen. Ik verlang naar verstrooiing. Naar het missen van mijn vader. Even nergens chocola van hoeven maken. Dobberen, dromen en balletjes gooien. Mijn fragmentjes laten dwarrelen, tot ze landen. Als nieuwe grond.

Ik wens je een hele mooie zomer!