Deze week luisterde ik naar de Publieke Tribune, een interviewprogramma van Coen Verbraak. Vier psychiaters spraken over hun eigen mentale worstelingen. Daar open over zijn, vertelden ze, was in de medische wereld nog steeds ‘not done’. Terwijl, zo werd geconstateerd, meer dan 40% van alle psychiaters en psychologen psychisch kwetsbaar is en regelmatig klachten ervaart.
Het interview nam een prachtige wending toen alle aanwezigen het erover eens waren dat het aankijken van je eigen donkerte je eerder een betere zorgverlener maakt, dan een zwakkere. Hoe belangrijk het is dat je je niet alleen als arts kunt verhouden tot je cliënt, maar ook als mens. Omdat dit normaliseert en omdat de cliënt zich gekend en begrepen voelt- een belangrijke ingang voor de weg naar herstel. De vaardigheid van zorgverleners om het heel goed te weten voor iemand anders, zo werd gezegd, is vaak een efficiënte strategie om vooral zelf de deksel erop te houden. Tot het niet meer gaat.
Gelukkig ben ik anders opgeleid. Binnen mijn vakgebied hoef ik niet te knokken voor een mensgerichte manier van werken. Binnen mijn opleiding ging het over integratie en leerde ik werken met overdracht en tegenoverdracht: het bewustzijn dat mijn perceptie en ervaring van invloed zijn op hoe ik mijn cliënt benader, en vice versa. Dat betekent dat ik me mag laten raken, dat dit zelfs nodig is- omdat mijn ervaring informatie verschaft over waar de cliënt is met zichzelf. Dat dit ook vraagt om goede zelfzorg en een stevige basis, is evident. Vandaar dat ik ook geen zeven cliënten per dag kan zien.
Voor de buitenwereld hou ik vaak mijn kaarten op zak. Ook ik ken de angst om te worden afgeschreven. Maar al luisterend naar deze mensen, werd het belang van openheid me ineens zo duidelijk. Niet alleen voor cliënten, maar voor iedereen. De menselijke kwetsbaarheid als leidend principe brengt zachtheid en hoop. En het kan alleen als we het samen doen. Als we de dapperen die hun boekje opendoen, daar niet alleen in laten staan.
Het gesprek deed een appèl op me. Daarin voelde ik dat mijn schaamte heeft plaats gemaakt. Dat ik me, eindelijk, stevig genoeg voel om te gaan staan voor mijn weg. Dat die rijk is, rauw, eerlijk en vol veerkracht. Dat ik daarin mijn autoriteit mag leven, voor diegene die daar baat bij heeft. En dat ik, heel voorzichtig, best een beetje trots mag zijn. Op dat ik er nog ben, en wel hier.
Dus heb ik vanochtend een kleine daad gesteld. Mijn website aangepast, en mijn LinkedIn-profiel ook. Omdat ik, naast therapeut, óók ervaringsdeskundige ben. Ervaringsdeskundig op het gebied van psychische ontregeling, neurodiversiteit, alleenstaand (stief)ouderschap en zingevingsvragen.
Omdat jíj daarin zo welkom bent. Net als ik.
Recente reacties