door Jesse Boon | sep 13, 2017
Mijn dochter van 10 kan er heel vaak niets aan doen. Het waren anderen, die haar gisteren moedwillig links lieten liggen. Ze had van de juf geen tijd gekregen om haar appel op te eten. Ze had geprobeerd een afspraakje te regelen, maar iedereen was al bezet. Daar kon...
door Jesse Boon | jul 9, 2017
Zaterdagavond, een open veldje in het Amsterdamse Bos. Ik sta een graf te graven, samen met een stuk of tien mensen die ik niet ken. We verrichten rouwarbeid, zoals dat heet. Rouwarbeid betekent meters maken, moeite doen, tijd besteden, aandacht geven aan dat waar we...
door Jesse Boon | jun 22, 2017
Vorige week was ik in gesprek met iemand die van haar baas een opleiding mocht gaan doen. Daar was ze in haar nopjes mee, ze wist alleen niet wat ze moest kiezen. Ze vertelde over een managementopleiding die ze had gezien – die sloot in theorie goed aan bij haar...
door Jesse Boon | mei 24, 2017
In de tuin van de plek waar ik soms zing, spint de processierups. Een border vol planten is ingepakt met iets wat lijkt op gesponnen suiker. Het oogt macaber, verstikkend en indrukwekkend perfect. ‘Net kunst,’ zegt een voorbijganger vrolijk. Interessant. Is kunst een...
door Jesse Boon | apr 10, 2017
Afgelopen zondag dronk ik thee en praatte ik over de dood, met wildvreemde mensen. Alhoewel, vreemd? Dat viel wel mee. Een van de conclusies na afloop was namelijk dat we in de basis allemaal één zijn. Allemaal bang, allemaal geraakt, allemaal levend en allemaal op...
door Jesse Boon | mrt 24, 2017
Een kopje koffie met mijn favoriete beelddenker, Annita van Betuw, ontwerpster van mijn logo en dat van een prachtig nieuw project: een begeleidingsiniatief voor mantelzorgers van mensen die thuis gaan sterven. Dat onderwerp geeft onmiddellijk een diepteboost aan onze...
Recente reacties